Tak Town and the Ping: Taksin's Town and the River of Lights
Tak Town and the Ping: Taksin's Town and the River of Lights
Tak town is the Thailand that highways pass through and travellers remember fondly afterwards, often with a little surprise that they stopped at all. It is a quiet provincial capital on the east bank of the Ping River, roughly midway between Bangkok and Chiang Mai and at the junction where the road west breaks off for Mae Sot and the Myanmar border — a position that has made it a crossroads for a very long time. Armies, kings and traders have all passed this way, and one king in particular made the town his own so completely that Thailand still calls him by its name: Taksin. Yet nothing about modern Tak is monumental or hurried. It is a riverside town of markets, temples, government offices and evening walks along the Ping, living at a pace that the bigger northern cities lost a generation ago, and that is precisely its charm.
We run a small family condo business in Patong, Phuket, and towns like Tak are our favourite kind of stop on a northern road trip: big enough to eat well and sleep comfortably, small enough that the river is always five minutes away and the evening plan makes itself. This guide covers the town honestly — what the Taksin connection really is, framed accurately; his shrine and the fair held in his name; the riverside and the town's old temples, briefly and without padding; and the one night of the year when quiet Tak becomes briefly, gloriously famous across Thailand: Loi Krathong Sai, when a river of coconut-shell lights floats down the Ping in a single shining line. If Mae Sot is Tak province's frontier and Umphang its wilderness, Tak town is its living room — and every province deserves travellers who visit the living room, not just the edges.
King Taksin and Tak: The History, Framed Accurately
Start with the name, because the name is the history in miniature. The king Thais revere as Taksin the Great was born Sin, in 1734, of a family with roots in this region, and he rose through the administration of the Ayutthaya kingdom to become, in the years before its fall, the governor — in some accounts vice-governor — of Tak. It was here, holding office in this riverside town, that he acquired the name by which history knows him: Phraya Tak, the lord of Tak — Tak-Sin, Taksin. When Ayutthaya fell to the Burmese in 1767, Taksin broke out with a small force, gathered strength in the east, and within a remarkably short time retook the capital region and reunified a shattered kingdom, founding his new capital at Thonburi, across the river from modern Bangkok. That is the accurate shape of the Tak connection: not that he was a king reigning from here, but that Tak was his home base and proving ground before Thonburi — the town that gave Thailand's great liberator-king his name, his title and, local memory insists, his start. Tak has never forgotten it, and the province's own slogan puts him in its short list of prides, between the huge Bhumibol Dam and the beautiful forests.
The town is honest about the depth of its past in other ways too. This stretch of the Ping has been settled and fought over for far longer than Taksin's century — Tak's strategic position between the central plain, the northern kingdoms and the western passes made it a garrison and trading post across successive eras, and local tradition associates the region with a procession of great names from Thai history, a connection the town still honours in its Si Maharat City Pillar Shrine, established in 1992 near the foot of the Kittikhachon Bridge to commemorate four great kings linked with Tak: Ramkhamhaeng, Naresuan, Narai and Taksin. A visitor does not need to memorise that list. It is enough to understand that this modest town carries an unusual weight of national memory for its size, and carries it without show — in a shrine by a bridge, in a fair at New Year, in the name of the king himself. History in Tak is not a museum exhibit. It is the town's family story, told quietly.
Patong Special — Now Through Dec 17 · Book Direct at phvcondo.com
 |
| The Taksin Maharat shrine in Tak - Photo by Media lib on Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0 |
The King Taksin the Great Shrine and the New Year Fair
The town's principal sight is the King Taksin the Great Shrine on Charot Withithong Road, near the Tourism Authority office — San Chao Phraya Tak, in the form most visitors find it, a shrine hall housing a larger-than-life seated statue of the king, sword across his lap, commissioned from the Fine Arts Department when the people of Tak built the present shrine in 1947. The story behind it is pure Tak: an earlier shrine stood at Wat Doi Khao Kaeo, across the river, and the townspeople decided it did not honour him appropriately, so they built a worthier one in town and had the statue made properly. People come here daily to pay respects — this is a living shrine, not a photo stop, with the offerings, incense and quiet devotion of any important Thai sacred place — and visitors who behave as respectful guests are welcome to look in, dress modestly and take in the one place in Thailand where Taksin is not a chapter in a textbook but the town's own son and governor, remembered at home.
Once a year the shrine becomes the centre of the town's biggest party: the Taksin Maharachanuson Fair, held together with the Red Cross Fair around the turn of the year, traditionally from 28 December to 3 January, at the shrine and the provincial grounds nearby. Light-and-sound presentations honouring the king, ceremonies, exhibitions, folk entertainment, agricultural and local-product stalls — the full apparatus of a Thai provincial fair, aimed squarely at Tak's own people and all the better for it. If your northern journey falls over New Year, this is a genuinely good reason to be in Tak rather than somewhere more famous: a town celebrating its hero, in its own way, at its own shrine. Dates and programmes are set locally each year, so check current details before building a trip around the fair — but the tradition itself is as fixed as anything in the provincial calendar, and the combination of cool-season weather, the riverside and the fair makes late December Tak's other high season, the secular twin of its November festival of lights.
 |
| The Ping River at Tak - Photo by PumpkinSky on Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0 |
The Riverside and the Old Temples, Briefly
Between its two famous dates, Tak's daily pleasure is the Ping. The river here is broad, calm and central to the town's life in the unshowy way of Thai river towns: a riverside road and promenade for the evening walk, the long suspension bridge built for the Rattanakosin bicentennial in 1982 — the town's favourite photograph and the natural viewing point on festival nights — fishing, riverbanks that fill with families at dusk, and a night bazaar atmosphere around the water when the heat leaves the day. The Ping at Tak is the same river you met dammed at Bhumibol an hour north and will meet again as half of the Chao Phraya far to the south, and the town treats it as a front garden rather than a boundary. Come down at about six in the evening, walk the bank, eat at the stalls, and you have understood Tak town better than any checklist will teach you.
The temples, briefly, because they deserve a mention without a chapter each. Wat Bot Mani Sibunruang is the name most guides give the town's principal old temple interest — a historic wat in the town whose ordination-hall tradition and old fabric reward a short, respectful stop for temple travellers working their way up the Ping valley. Across the river, Wat Doi Khao Kaeo carries the older layer of the Taksin story, as the original site of his shrine before 1947, and repays the short crossing for its views and its quiet. Add the Si Maharat shrine by the bridge, the city pillar, and the ordinary neighbourhood wats where Tak actually worships, and the pattern is the familiar, likeable one of upcountry Thailand: no single overwhelming monument, but a whole town lightly held together by its temples, any two of which make a pleasant morning's walk from the river. We say this as travellers who have rushed through such towns and later regretted it: Tak's temples are not a reason to come by themselves, but they are a very good reason to slow the car down, stay the night, and let the town be itself around you.
Loi Krathong Sai: Tak's Night of a Thousand Lights in a Line
And then there is November. Everywhere in Thailand, Loi Krathong floats decorated baskets on the water on the full-moon night of the twelfth lunar month. Tak does it differently, in a way found nowhere else, and the difference has made this quiet town's festival nationally famous. A Tak krathong is not primarily a banana-leaf basket. It is a coconut shell — the polished half-shell of the coconut, a by-product of the town's traditional miang, its fermented-tea-and-coconut local speciality, which left generations of Tak households with shells to spare. Filled with fuel and lit, the shells are floated not singly but in a sai — a line, a thread — released in sequence so that a thousand flames travel down the Ping together as a single glittering chain of light, Lai Prathip Phan Duang in the festival's full ceremonial name: the flowing line of a thousand lights. From the bridge and the banks it is one of the most beautiful sights in Thai festival culture, and photographs, for once, do not exaggerate it.
The festival around the lights is the full Tak occasion: the great krathong processions, the competition for the King's Cup between teams releasing their lines of krathong sai, cultural performances, the Thida Krathong Sai beauty contest, local-product booths and the whole town turned out along its own river. It is held every year in November, on and around the full-moon night — check current dates before travelling, because the lunar calendar and the local programme shift the exact days each year, and the town fills: book rooms ahead if the festival is your reason for coming, arrive at the river early for a place on the bank or the bridge, and expect a crowd that is overwhelmingly Thai, come from across the region to see a tradition this province owns outright. Our honest advice to anyone planning a northern trip in November is simple: Tak on Loi Krathong night belongs on the short list with Sukhothai and Chiang Mai, and it beats both for the single, unrepeatable image of a river wearing a necklace of fire. Go once, and the words "Loi Krathong" will mean coconut shells on the Ping for the rest of your life.
Practical Notes: Using Tak Town Well
Tak town works best as a base and a pause rather than a dash. It sits on the Bangkok–Chiang Mai highway corridor — roughly 425 kilometres from the capital — with the junction for Mae Sot and the west in town, buses in every direction that matters, and the full apparatus of a provincial capital: hospitals, banks, markets, a bus station and hotels and guesthouses at honest provincial prices. Many travellers use it exactly as geography suggests: a night between Bangkok and the north, a base for Bhumibol Dam an hour away, or the staging point before the mountain road west to Mae Sot and the long road south to Umphang. All three uses are sound, and our companion article on living in Tak and getting there gives the costs and transport in full. Within town, everything a visitor needs is close: the shrine, the river, the markets and the temples are a walkable, cyclable, short-ride cluster, and the town's food — northern-leaning Thai cooking, morning markets, riverside evening stalls — is the good, unpretentious, locals-first kind that provincial capitals do best.
Choose your Tak by the calendar and you will choose well. November for the river of lights. Late December for the Taksin fair and the coolest evenings. Any month at all for the version we have quietly come to like best: an ordinary week, the shrine in the morning with the incense fresh, the temples before the heat, work or a book in the afternoon, and the Ping at dusk with the town walking its own riverbank — no festival, no occasion, just a provincial capital being good at being itself. Scott and Jay run a condo business in a resort town where every night is somebody's holiday, and perhaps that is why Tak town's ordinariness strikes us as a luxury. Not every place in Thailand is performing. Some are simply living, on a beautiful river, under the name of a great king — and a traveller is lucky to be allowed to sit on their riverbank for an evening and watch the water go by.
— ฉบับภาษาไทย / Thai version below —
ตัวเมืองตากและแม่น้ำปิง: เมืองของพระเจ้าตากสินและสายน้ำแห่งแสงไฟ
ตัวเมืองตากคือประเทศไทยที่ทางหลวงผ่านไปและนักเดินทางจดจำด้วยความรักในภายหลัง บ่อยครั้งด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่าพวกเขาหยุดเลย มันคือเมืองหลวงของจังหวัดที่เงียบสงบบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำปิง ราวกึ่งกลางระหว่างกรุงเทพฯ และเชียงใหม่ และที่ทางแยกที่ถนนไปทางตะวันตกแยกออกไปแม่สอดและชายแดนเมียนมา ตำแหน่งที่ทำให้มันเป็นทางแยกมาเป็นเวลานานมาก กองทัพ พระมหากษัตริย์ และพ่อค้าล้วนผ่านมาทางนี้ และพระมหากษัตริย์องค์หนึ่งโดยเฉพาะทำให้เมืองนี้เป็นของพระองค์อย่างสมบูรณ์จนประเทศไทยยังคงเรียกพระองค์ด้วยชื่อของมัน คือตากสิน แต่ตากสมัยใหม่ไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่หรือเร่งรีบ มันคือเมืองริมน้ำของตลาด วัด สำนักงานราชการ และการเดินยามเย็นริมแม่น้ำปิง ดำเนินชีวิตด้วยจังหวะที่เมืองเหนือที่ใหญ่กว่าสูญเสียไปเมื่อหนึ่งชั่วอายุคนก่อน และนั่นคือเสน่ห์ของมันอย่างแท้จริง
พวกเราทำธุรกิจคอนโดเล็ก ๆ แบบครอบครัวที่ป่าตอง ภูเก็ต และเมืองอย่างตากคือจุดแวะโปรดของเราในการเดินทางทางเหนือ ใหญ่พอที่จะกินดีและนอนสบาย เล็กพอที่แม่น้ำจะอยู่ห่างไปเพียงห้านาทีเสมอและแผนยามเย็นเกิดขึ้นเอง บทความนี้ครอบคลุมเมืองอย่างตรงไปตรงมา ความเชื่อมโยงของพระเจ้าตากสินคืออะไรจริง ๆ โดยวางกรอบอย่างถูกต้อง ศาลของพระองค์และงานที่จัดในพระนาม ริมน้ำและวัดเก่าของเมืองอย่างสั้น ๆ และไม่เติมแต่ง และคืนเดียวของปีที่ตากที่เงียบสงบกลายเป็นที่โด่งดังอย่างรุ่งโรจน์ทั่วประเทศไทย คือลอยกระทงสาย เมื่อสายแสงไฟจากกะลามะพร้าวลอยลงแม่น้ำปิงเป็นเส้นสว่างเส้นเดียว หากแม่สอดคือชายแดนของจังหวัดตากและอุ้มผางคือป่าดิบของมัน ตัวเมืองตากคือห้องนั่งเล่นของมัน และทุกจังหวัดสมควรมีนักเดินทางที่มาเยือนห้องนั่งเล่น ไม่ใช่เพียงขอบ ๆ
พระเจ้าตากสินและตาก: ประวัติศาสตร์ในกรอบที่ถูกต้อง
เริ่มต้นด้วยชื่อ เพราะชื่อคือประวัติศาสตร์ในขนาดย่อ พระมหากษัตริย์ที่คนไทยเคารพในฐานะสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชประสูติในนามสิน ในปี พ.ศ. 2277 จากครอบครัวที่มีรากในแถบนี้ และพระองค์ก้าวขึ้นผ่านระบบบริหารของอาณาจักรอยุธยาจนกลายเป็น ในหลายปีก่อนการล่มสลายของมัน เจ้าเมือง หรือในบางบันทึกคือรองเจ้าเมืองของตาก ที่นี่เอง ขณะทรงดำรงตำแหน่งในเมืองริมน้ำแห่งนี้ พระองค์ได้รับชื่อที่ประวัติศาสตร์รู้จักพระองค์ คือพระยาตาก เจ้าเมืองตาก ตาก-สิน ตากสิน เมื่ออยุธยาล่มสลายต่อพม่าในปี พ.ศ. 2310 พระเจ้าตากสินทรงตีฝ่าออกมาด้วยกำลังเล็ก ๆ รวบรวมกำลังในภาคตะวันออก และภายในเวลาอันสั้นอย่างน่าทึ่ง ทรงยึดพื้นที่เมืองหลวงกลับคืนและรวมอาณาจักรที่แตกสลายเข้าด้วยกัน ก่อตั้งเมืองหลวงใหม่ที่ธนบุรีข้ามแม่น้ำจากกรุงเทพฯ สมัยใหม่ นั่นคือรูปร่างที่ถูกต้องของความเชื่อมโยงกับตาก ไม่ใช่การที่พระองค์เป็นกษัตริย์ครองราชย์จากที่นี่ แต่ตากคือฐานบ้านและสนามพิสูจน์ของพระองค์ก่อนธนบุรี เมืองที่ให้ชื่อ ตำแหน่ง และตามความทรงจำท้องถิ่นยืนยัน จุดเริ่มต้น แก่กษัตริย์ผู้ปลดปล่อยผู้ยิ่งใหญ่ของประเทศไทย ตากไม่เคยลืมมัน และคำขวัญของจังหวัดเองวางพระองค์ไว้ในรายการสั้น ๆ ของความภาคภูมิใจ ระหว่างเขื่อนภูมิพลขนาดใหญ่กับป่าที่สวยงาม
เมืองนี้ตรงไปตรงมาเกี่ยวกับความลึกของอดีตของมันในวิธีอื่นด้วย ช่วงของแม่น้ำปิงนี้ถูกตั้งถิ่นฐานและต่อสู้แย่งชิงมานานกว่าศตวรรษของพระเจ้าตากสินมาก ตำแหน่งยุทธศาสตร์ของตากระหว่างที่ราบภาคกลาง อาณาจักรทางเหนือ และช่องเขาทางตะวันตกทำให้มันเป็นกองทหารรักษาการณ์และจุดการค้าข้ามยุคสมัยต่อเนื่อง และประเพณีท้องถิ่นเชื่อมโยงแถบนี้กับขบวนนามยิ่งใหญ่จากประวัติศาสตร์ไทย ความเชื่อมโยงที่เมืองยังคงให้เกียรติในศาลหลักเมืองสี่มหาราช ซึ่งก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535 ใกล้เชิงสะพานกิตติขจร เพื่อรำลึกถึงพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่สี่พระองค์ที่เชื่อมโยงกับตาก คือพระรามคำแหง พระนเรศวร พระนารายณ์ และพระเจ้าตากสิน ผู้มาเยือนไม่จำเป็นต้องจดจำรายการนั้น เพียงพอที่จะเข้าใจว่าเมืองที่เรียบง่ายแห่งนี้แบกรับน้ำหนักความทรงจำระดับชาติที่ผิดปกติสำหรับขนาดของมัน และแบกรับมันโดยไม่โอ้อวด ในศาลข้างสะพาน ในงานประจำปีช่วงปีใหม่ ในพระนามของกษัตริย์เอง ประวัติศาสตร์ในตากไม่ใช่ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ มันคือเรื่องราวครอบครัวของเมืองที่เล่าอย่างเงียบ ๆ
Patong Special — Now Through Dec 17 · Book Direct at phvcondo.com
ศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและงานปีใหม่
สถานที่หลักของเมืองคือศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชบนถนนจรดวิถีถ่อง ใกล้สำนักงานการท่องเที่ยว ในรูปแบบที่ผู้มาเยือนส่วนใหญ่พบ คือศาลที่ประดิษฐานพระบรมรูปนั่งขนาดใหญ่กว่าองค์จริงของพระมหากษัตริย์ มีพระแสงดาบวางบนพระเพลาหรือตัก ซึ่งกรมศิลปากรเป็นผู้ปั้นเมื่อชาวตากสร้างศาลปัจจุบันในปี พ.ศ. 2490 เรื่องราวเบื้องหลังมันคือตากอย่างแท้จริง ศาลเก่าตั้งอยู่ที่วัดดอยเขาแก้วข้ามแม่น้ำ และชาวเมืองตัดสินใจว่ามันให้เกียรติพระองค์ไม่เหมาะสม พวกเขาจึงสร้างศาลที่สมเกียรติกว่าในเมืองและจัดทำพระบรมรูปอย่างถูกต้อง ผู้คนมาที่นี่ทุกวันเพื่อสักการะ นี่คือศาลที่มีชีวิต ไม่ใช่จุดถ่ายภาพ ด้วยเครื่องสักการะ ธูป และความศรัทธาที่เงียบสงบของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำคัญของไทยทุกแห่ง และผู้มาเยือนที่ประพฤติตนเป็นแขกที่เคารพจะได้รับการต้อนรับให้เข้าไปชม แต่งกายสุภาพ และซึมซับสถานที่เดียวในประเทศไทยที่พระเจ้าตากสินไม่ใช่บทหนึ่งในตำรา แต่คือบุตรและเจ้าเมืองของเมืองเอง ที่ถูกจดจำที่บ้าน
ปีละครั้ง ศาลกลายเป็นศูนย์กลางของงานใหญ่ที่สุดของเมือง คืองานตากสินมหาราชนุสรณ์ จัดร่วมกับงานกาชาดราวช่วงเปลี่ยนปี โดยประเพณีตั้งแต่วันที่ 28 ธันวาคมถึง 3 มกราคม ที่ศาลและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง การแสดงแสงเสียงเพื่อเทิดพระเกียรติพระมหากษัตริย์ พิธีการ นิทรรศการ ความบันเทิงพื้นบ้าน แผงสินค้าเกษตรและผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น อุปกรณ์ครบถ้วนของงานจังหวัดไทยที่มุ่งตรงไปที่ชาวตากเองและดีกว่าด้วยเหตุผลนั้น หากการเดินทางทางเหนือของคุณตรงกับช่วงปีใหม่ นี่คือเหตุผลที่ดีอย่างแท้จริงที่จะอยู่ในตากมากกว่าที่ที่มีชื่อเสียงกว่า เมืองที่เฉลิมฉลองวีรบุรุษของมัน ในแบบของมัน ที่ศาลของมันเอง วันและโปรแกรมถูกกำหนดในท้องถิ่นทุกปี ดังนั้นตรวจสอบรายละเอียดปัจจุบันก่อนสร้างการเดินทางโดยยึดงานนี้ แต่ประเพณีเองมั่นคงเท่ากับสิ่งใดในปฏิทินจังหวัด และการผสมผสานของอากาศฤดูหนาว ริมน้ำ และงาน ทำให้ปลายเดือนธันวาคมเป็นอีกหนึ่งฤดูท่องเที่ยวของตาก คู่แฝดทางโลกของเทศกาลแห่งแสงไฟในเดือนพฤศจิกายน
ริมน้ำและวัดเก่า อย่างสั้น ๆ
ระหว่างสองวันสำคัญของมัน ความเพลิดเพลินประจำวันของตากคือแม่น้ำปิง แม่น้ำที่นี่กว้าง สงบ และเป็นศูนย์กลางของชีวิตเมืองในแบบที่ไม่โอ้อวดของเมืองริมน้ำไทย ถนนริมน้ำและทางเดินสำหรับการเดินยามเย็น สะพานแขวนยาวที่สร้างสำหรับวาระสองร้อยปีรัตนโกสินทร์ในปี พ.ศ. 2525 ซึ่งเป็นภาพโปรดของเมืองและจุดชมวิวธรรมชาติในคืนเทศกาล การตกปลา ริมฝั่งที่เต็มไปด้วยครอบครัวในยามพลบค่ำ และบรรยากาศตลาดกลางคืนรอบ ๆ น้ำเมื่อความร้อนออกจากวัน แม่น้ำปิงที่ตากคือแม่น้ำสายเดียวกับที่คุณพบถูกกั้นที่เขื่อนภูมิพลหนึ่งชั่วโมงไปทางเหนือ และจะพบอีกครั้งในฐานะครึ่งหนึ่งของเจ้าพระยาไกลไปทางใต้ และเมืองปฏิบัติต่อมันเสมือนสวนหน้าบ้านมากกว่าขอบเขต ลงมาตอนราวหกโมงเย็น เดินริมฝั่ง กินที่แผงต่าง ๆ แล้วคุณจะเข้าใจตัวเมืองตากดีกว่าที่รายการใด ๆ จะสอนคุณ
วัดต่าง ๆ อย่างสั้น ๆ เพราะพวกมันสมควรถูกกล่าวถึงโดยไม่ต้องมีบทแยกแต่ละแห่ง วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรืองคือชื่อที่ไกด์ส่วนใหญ่ให้กับวัดเก่าหลักที่น่าสนใจของเมือง วัดประวัติศาสตร์ในเมืองที่ประเพณีอุโบสถและเนื้อผ้าเก่าตอบแทนการแวะสั้น ๆ อย่างเคารพสำหรับนักเดินทางสายวัดที่กำลังเดินทางขึ้นหุบเขาแม่น้ำปิง ข้ามแม่น้ำไป วัดดอยเขาแก้วแบกรับชั้นที่เก่ากว่าของเรื่องราวพระเจ้าตากสิน ในฐานะสถานที่เดิมของศาลก่อนปี พ.ศ. 2490 และตอบแทนการข้ามระยะสั้นด้วยวิวและความเงียบของมัน เพิ่มศาลสี่มหาราชข้างสะพาน ศาลหลักเมือง และวัดในละแวกที่ตากบูชาจริง ๆ แล้วรูปแบบคือรูปแบบที่คุ้นเคยและน่าชื่นชอบของประเทศไทยต่างจังหวัด ไม่มีอนุสาวรีย์เดี่ยวที่ครอบงำ แต่คือทั้งเมืองที่ถูกยึดไว้เบา ๆ ด้วยวัดของมัน วัดใดสองแห่งก็ทำให้เป็นการเดินยามเช้าที่น่ารื่นรมย์จากแม่น้ำ เราพูดเช่นนี้ในฐานะนักเดินทางที่เคยเร่งรีบผ่านเมืองเช่นนี้และเสียใจในภายหลัง วัดของตากไม่ใช่เหตุผลที่จะมาด้วยตัวเอง แต่พวกมันเป็นเหตุผลที่ดีมากที่จะชะลอรถ อยู่ค้างคืน และปล่อยให้เมืองเป็นตัวของมันเองรอบ ๆ คุณ
ลอยกระทงสาย: คืนของตากกับแสงไฟพันดวงในหนึ่งเส้น
และจากนั้นคือเดือนพฤศจิกายน ทุกที่ในประเทศไทย ลอยกระทงลอยกระทงตกแต่งบนน้ำในคืนวันเพ็ญของเดือนสิบสองตามจันทรคติ ตากทำมันต่างออกไป ในแบบที่หาไม่ได้ที่อื่น และความแตกต่างนั้นทำให้เทศกาลของเมืองที่เงียบแห่งนี้โด่งดังระดับชาติ กระทงของตากไม่ใช่กระทงใบตองเป็นหลัก มันคือกะลามะพร้าว ครึ่งกะลาขัดมันของมะพร้าว ผลพลอยได้ของเมี่ยงแบบดั้งเดิมของเมือง อาหารท้องถิ่นพิเศษที่เป็นชาหมักและมะพร้าว ซึ่งทิ้งกะลาไว้ให้ครัวเรือนตากหลายชั่วอายุคน เมื่อเติมเชื้อเพลิงและจุดไฟ กะลาจะถูกลอยไม่ใช่ทีละใบ แต่เป็นสาย เป็นเส้น เป็นด้าย ปล่อยตามลำดับเพื่อให้เปลวไฟพันดวงเดินทางลงแม่น้ำปิงด้วยกันเป็นโซ่แสงที่วับวาวเส้นเดียว ลายประทีปพันดวงในชื่อเต็มของเทศกาล สายที่ไหลของแสงไฟพันดวง จากสะพานและริมฝั่ง มันเป็นหนึ่งในทัศนียภาพที่สวยที่สุดในวัฒนธรรมเทศกาลไทย และภาพถ่ายซึ่งหาได้ยากในครั้งนี้ ไม่ได้กล่าวเกินจริงเลย
เทศกาลรอบ ๆ แสงไฟคือโอกาสเต็มรูปแบบของตาก ขบวนกระทงใหญ่ การแข่งขันชิงถ้วยพระราชทานระหว่างทีมที่ปล่อยสายกระทงสายของพวกเขา การแสดงวัฒนธรรม การประกวดธิดากระทงสาย แผงผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น และทั้งเมืองที่ออกมาริมแม่น้ำของมันเอง งานจัดทุกปีในเดือนพฤศจิกายน ในและราวคืนวันเพ็ญ ตรวจสอบวันปัจจุบันก่อนเดินทาง เพราะปฏิทินจันทรคติและโปรแกรมท้องถิ่นเลื่อนวันที่แน่ชัดทุกปี และเมืองจะเต็ม จองห้องล่วงหน้าหากเทศกาลคือเหตุผลที่คุณมา มาถึงแม่น้ำแต่เช้าเพื่อหาที่บนฝั่งหรือบนสะพาน และคาดหวังฝูงชนที่ส่วนใหญ่เป็นคนไทยที่มาจากทั่วแถบเพื่อชมประเพณีที่จังหวัดนี้เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง คำแนะนำอย่างตรงไปตรงมาของเราสำหรับผู้ที่วางแผนการเดินทางทางเหนือในเดือนพฤศจิกายนนั้นง่าย ตากในคืนลอยกระทงอยู่ในรายการสั้น ๆ ร่วมกับสุโขทัยและเชียงใหม่ และมันชนะทั้งสองแห่งในภาพเดียวที่ทำซ้ำไม่ได้ คือแม่น้ำที่สวมสร้อยคอแห่งไฟ ไปครั้งเดียว และคำว่า "ลอยกระทง" จะหมายถึงกะลามะพร้าวบนแม่น้ำปิงไปตลอดชีวิตของคุณ
ข้อควรรู้ในทางปฏิบัติ: ใช้ตัวเมืองตากให้ดี
ตัวเมืองตากทำงานได้ดีที่สุดในฐานะฐานและการหยุดพักมากกว่าการเร่งรีบผ่าน มันตั้งอยู่บนเส้นทางหลวงกรุงเทพฯ–เชียงใหม่ ราว 425 กิโลเมตรจากเมืองหลวง มีทางแยกไปแม่สอดและทางตะวันตกอยู่ในเมือง มีรถโดยสารไปทุกทิศทางที่สำคัญ และอุปกรณ์ครบถ้วนของเมืองหลวงจังหวัด โรงพยาบาล ธนาคาร ตลาด สถานีขนส่ง และโรงแรมและเกสต์เฮาส์ในราคาจังหวัดที่ซื่อสัตย์ นักเดินทางจำนวนมากใช้มันอย่างที่ภูมิศาสตร์แนะนำ หนึ่งคืนระหว่างกรุงเทพฯ และทางเหนือ ฐานสำหรับเขื่อนภูมิพลที่ห่างไปหนึ่งชั่วโมง หรือจุดเตรียมตัวก่อนถนนภูเขาไปทางตะวันตกสู่แม่สอดและถนนยาวลงใต้ไปอุ้มผาง การใช้ทั้งสามรูปแบบนั้นเหมาะสม และบทความคู่กันของเราเรื่องการใช้ชีวิตในตากและการเดินทางมาที่นี่ให้ค่าใช้จ่ายและการขนส่งอย่างเต็มที่ ภายในเมือง ทุกอย่างที่ผู้มาเยือนต้องการอยู่ใกล้ ศาล แม่น้ำ ตลาด และวัดเป็นกลุ่มที่เดินได้ ปั่นจักรยานได้ และนั่งรถระยะสั้น และอาหารของเมือง การทำอาหารไทยที่โน้มไปทางเหนือ ตลาดเช้า แผงยามเย็นริมน้ำ คือแบบที่ดี ไม่เสแสร้ง และเน้นคนท้องถิ่นก่อน ที่เมืองหลวงจังหวัดทำได้ดีที่สุด
เลือกตากของคุณตามปฏิทินแล้วคุณจะเลือกได้ดี พฤศจิกายนสำหรับสายน้ำแห่งแสงไฟ ปลายธันวาคมสำหรับงานพระเจ้าตากสินและยามเย็นที่เย็นที่สุด เดือนใดก็ได้สำหรับเวอร์ชันที่เราเงียบ ๆ เริ่มชอบที่สุด สัปดาห์ธรรมดา ศาลในตอนเช้าพร้อมธูปที่สดใหม่ วัดก่อนความร้อน งานหรือหนังสือในตอนบ่าย และแม่น้ำปิงในยามพลบค่ำพร้อมเมืองที่เดินริมฝั่งของมันเอง ไม่มีเทศกาล ไม่มีโอกาสพิเศษ เพียงเมืองหลวงจังหวัดที่ดีในการเป็นตัวของมันเอง สก็อตต์และเจย์ทำธุรกิจคอนโดในเมืองตากอากาศที่ทุกคืนคือวันหยุดของใครบางคน และบางทีนั่นคือเหตุผลที่ความธรรมดาของตัวเมืองตากกระทบเราในฐานะความหรูหรา ไม่ใช่ทุกที่ในประเทศไทยกำลังแสดง บางแห่งเพียงกำลังมีชีวิตอยู่ บนแม่น้ำที่สวยงาม ภายใต้พระนามของพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ และนักเดินทางโชคดีที่ได้รับอนุญาตให้นั่งบนริมฝั่งของพวกเขาในยามเย็นและชมน้ำไหลผ่านไป
About the Authors
We're Scott and Jay. We run a small, family-run condo business at Patong Harbor View in Patong, Phuket — nothing fancy, just honest monthly stays by the pool — and we write about travelling and living in Thailand from the road. Tak town, Taksin's old home base on the Ping, is where we learned how quietly a province can carry a great king's name — and how brightly it can light its river. More of our guides and our Patong home base are at Patong-Thailand.com.
Comments
Post a Comment